BİNEK OTOMOBİLLERE GİDER VE AMORTİSMAN SINIRLAMASI YASALAŞTI

Posted on 23 Kasım 2019 by cuneytbabadagli

193 sayılı Kanunun 40 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (1), (5) ve (7) numaralı bentlerine sırasıyla aşağıdaki parantez içi hükümler eklenmiştir.

“(Faaliyetleri kısmen veya tamamen binek otomobillerinin kiralanması veya çeşitli şekillerde işletilmesi olanların bu amaçla kullandıkları hariç olmak üzere, kiralama yoluyla edinilen binek otomobillerinin her birine ilişkin aylık kira bedelinin 5.500 Türk lirasına kadarlık kısmı ile binek otomobillerinin iktisabına ilişkin özel tüketim vergisi ve katma değer vergisi toplamının en fazla 115.000 Türk lirasına kadarlık kısmı gider olarak dikkate alınabilir.)”

“(Şu kadar ki faaliyetleri kısmen veya tamamen binek otomobillerinin kiralanması veya çeşitli şekillerde işletilmesi olanların bu amaçla kullandıkları hariç olmak üzere, binek otomobillere ilişkin giderlerin en fazla %70’i indirilebilir.)”

“(Faaliyetleri kısmen veya tamamen binek otomobillerinin kiralanması veya çeşitli şekillerde işletilmesi olanların bu amaçla kullandıkları hariç olmak üzere, özel tüketim vergisi ve katma değer vergisi hariç ilk iktisap bedeli 135.000 Türk lirasını, söz konusu vergilerin maliyet bedeline eklendiği veya binek otomobilin ikinci el olarak iktisap edildiği hâllerde, amortismana tabi tutarı 250.000 Türk lirasını aşan binek otomobillerinin her birine ilişkin ayrılan amortismanın en fazla bu tutarlara isabet eden kısmı gider yazılabilir. Bu hükmün uygulanmasında binek otomobilin iktisap edildiği tarihte yürürlükte olan tutar dikkate alınır.)”

 

193 sayılı Kanunun 68 inci maddesinin birinci fıkrasının (4) ve (5) numaralı bentlerine sırasıyla aşağıdaki parantez içi hükümler eklenmiştir.

“(Şu kadar ki özel tüketim vergisi ve katma değer vergisi hariç ilk iktisap bedeli 135.000 Türk lirasını, söz konusu vergilerin maliyet bedeline eklendiği veya binek otomobilin ikinci el olarak iktisap edildiği hâllerde, amortismana tabi tutarı 250.000 Türk lirasını aşan binek otomobillerinin her birine ilişkin ayrılan amortismanın en fazla bu tutarlara isabet eden kısmı gider yazılabilir. Bu hükmün uygulanmasında binek otomobilin iktisap edildiği tarihte yürürlükte olan tutar dikkate alınır.)”

“(Şu kadar ki binek otomobillerine ilişkin giderlerin en fazla %70’i ve kiralama yoluyla edinilen binek otomobillerinin her birine ilişkin aylık kira bedelinin 5.500 Türk lirasına kadarlık kısmı ile binek otomobillerinin iktisabında ödenen özel tüketim vergisi ve katma değer vergisi toplamının en fazla 115.000 Türk lirasına kadarlık kısmı gider olarak dikkate alınabilir.)”

Genel içinde yayınlandı | , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

TURİZM BEYANNAMESİNİ VERMEKLE YÜKÜMLÜ OLANLAR KİMLER

Posted on 20 Kasım 2019 by cuneytbabadagli
  • Bileşik tesisler ile konaklama tesisleri
  • Kültür ve Turizm Bakanlığından belge almış olan yeme ve içme tesisleri
  • Deniz turizmi tesisleri
  • Kültür ve Turizm Bakanlığından belgeli deniz turizmi araçları
  • Seyahat acentaları
  • Havayolu işletmeleri
  • Havalimanı ve terminal işletmeleri (Devlet Hava Meydanları tarafından işletilenler hariç)

“Konaklama vergisi

MADDE 34- Otel, motel, tatil köyü, pansiyon, apart otel, misafirhane, kamping, dağ evi, yayla evi gibi konaklama tesislerinde verilen geceleme hizmeti ile bu hizmetle birlikte satılmak suretiyle konaklama tesisi bünyesinde sunulan diğer tüm hizmetler (yeme, içme, aktivite, eğlence hizmetleri ve havuz, spor, termal ve benzeri alanların kullanımı gibi) konaklama vergisine tabidir. Geceleme hizmetinin; sağlıklı yaşam tesisleri, eğlence merkezleri gibi tesislerin bünyesinde sunulması, vergilendirmeye etki etmez.

Konaklama vergisinin mükellefi birinci fıkrada belirtilen hizmetleri sunanlardır.

Vergiyi doğuran olay, birinci fıkrada belirtilen hizmetlerin sunulması ile meydana gelir.

Konaklama vergisinin matrahı, verginin konusuna giren hizmetler karşılığında, katma değer vergisi hariç, her ne suretle olursa olsun alınan veya bu hizmetler için borçlanılan para, mal ve diğer suretlerde sağlanan ve para ile temsil edilebilen menfaat, hizmet ve değerler toplamıdır.

Konaklama vergisinin oranı % 2’dir. Cumhurbaşkanı, bu oranı bir katına kadar artırmaya, yarısına kadar indirmeye, bu sınırlar içinde farklı oranlar tespit etmeye yetkilidir.

Konaklama vergisi, konaklama tesislerince düzenlenen fatura ve benzeri belgelerde ayrıca gösterilir. Bu vergiden herhangi bir ad altında indirim yapılamaz. Bu vergi, katma değer vergisi matrahına dahil edilmez.

Aşağıda sayılan hizmetler konaklama vergisinden müstesnadır:

a) Öğrenci yurtları, pansiyonları ve kamplarında öğrencilere verilen hizmetler.

b) Karşılıklı olmak kaydıyla yabancı devletlerin Türkiye’deki diplomatik temsilcilikleri, konsoloslukları ve bunların diplomatik haklara sahip mensupları ile uluslararası anlaşmalar gereğince vergi muafiyeti tanınan uluslararası kuruluşlar ve mensuplarına verilen hizmetler.

Konaklama vergisinde vergilendirme dönemi, faaliyet gösterilen takvim yılının birer aylık dönemleridir. Her bir vergilendirme dönemine ait konaklama vergisi, vergilendirme dönemini takip eden ayın yirmi altıncı günü akşamına kadar katma değer vergisi yönünden bağlı olunan vergi dairesine (katma değer vergisi mükellefiyeti bulunmayanlarca tesisin bulunduğu yer vergi dairesine) beyan edilir ve aynı süre içinde ödenir.

Hazine ve Maliye Bakanlığı, konaklama vergisi beyannamesinin şekil, içerik ve ekleri ile uygulamaya ilişkin usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.”

Genel içinde yayınlandı | , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

FAZLA MESAİ ÜCRETİ

Posted on 20 Kasım 2019 by cuneytbabadagli

İş Kanunu 41. maddesi uyarınca fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalara fazla mesai denir.

Yapılan her  bir saatlik  fazla çalışma için verilecek ücret günlük ücretinin saat başına düşen miktarının % 50 arttırılması suretiyle hesaplanır.

Fazla mesai ücreti brüt üzerinden hesaplanır.

Genel içinde yayınlandı | Yorum bırakın

VERGİ KONSEYİ YÖNETMELİĞİ

Posted on 12 Kasım 2019 by cuneytbabadagli

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç ve kapsam

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı, Bakanlığa vergi politikalarının oluşturulması ve uygulanması ile ilgili olarak görüş bildirmek ve bu konularda araştırma ve çalışmalar yapmak üzere kurulan Vergi Konseyinin oluşumu, üyelerin seçimi, görevlendirilmesi ve görev süreleri ile çalışma usul ve esaslarını düzenlemektir.

Dayanak

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 238 inci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakan: Hazine ve Maliye Bakanını,

b) Bakanlık: Hazine ve Maliye Bakanlığını,

c) Başkan: Vergi Konseyi Başkanını,

ç) Genel Kurul: Vergi Konseyi Genel Kurulunu,

d) Genel Sekreter: Vergi Konseyi Genel Sekreterini,

e) Genel Sekreter Yardımcısı: Vergi Konseyi Genel Sekreter Yardımcısını,

f) İcra Kurulu: Vergi Konseyi İcra Kurulunu,

g) Konsey: Vergi Konseyini,

ğ) Onursal Başkan: Hazine ve Maliye Bakanını,

h) Üye: Vergi Konseyi Üyesini,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Konseyin Oluşumu ve Görevleri

İlkeler

MADDE 4 – (1) Konsey, tarafsız bir yaklaşımla ve objektif esaslara göre görüş ve önerilerini oluşturan bir danışma organı olup, uluslararası gelişmeleri ve ülkemiz koşullarını gözeten, katılımcılığa ve ortak akla dayanan uzlaşmayı esas alan, değişimi ve yenilikleri önceden fark ederek, sonuç odaklı çalışma kültürünü benimseyen ve sistemin tüm paydaşlarının güvendiği saygın bir kurum olmayı hedefler.

Konseyin oluşumu

MADDE 5 – (1) Konseyin Onursal Başkanı, Hazine ve Maliye Bakanıdır. Konsey Başkanı, Bakan tarafından üç yıl süreyle görev yapmak üzere seçilir. Doğal üyeler dışındaki üyelerin görev süresi üç yıldır.

(2) Konsey, aşağıda belirtilen üyelerden oluşur:

a) Doğal üyeler: Bakanın görevlendireceği Bakan Yardımcısı, Gelir İdaresi Başkanı, Vergi Denetim Kurulu Başkanı ile Genel Sekreter.

b) Temsilci üyeler: Kurumlarınca seçilen veya görevlendirilen vergi, ekonomi, finans, hukuk veya maliye alanlarında birikim ve deneyim sahibi kişilerden oluşmak üzere;

1) Sivil toplum grubu: Bakan tarafından belirlenecek kamu kurumu niteliğindeki meslek birlikleri, esnaf ve sanatkarlar konfederasyonu, işçi ve işveren konfederasyonları, dernek, vakıf ve diğer sivil toplum kuruluşlarınca görevlendirilecek birer temsilci üye,

2) Kamu kesimi grubu: Bakan tarafından belirlenecek kamu kurum ve kuruluşlarını temsilen en az genel müdür yardımcısı düzeyinde birer üye.

c) Seçilmiş üyeler: Başkanın önerisi üzerine Bakan tarafından seçilen; vergi, ekonomi, finans, hukuk veya maliye ile ilgili alanlarda uzmanlık ve kariyere sahip kişilerden veya sanayi, işletme, ticaret, finans veya hizmetler alanında temayüz etmiş müteşebbislerden (en az üçte biri üniversitelerden olmak üzere) yeterli sayıda üye.

(3) Temsilci üyeler birden fazla kurum veya kuruluşu temsil edemez. Konsey çalışmalarında bütün üyeler eşit oya sahiptir.

Konseyin görevleri

MADDE 6 – (1) Konseyin, vergi ve diğer mali yükümlülüklerle ilgili konulardaki araştırma ve çalışmalarını, toplumun çeşitli kesimleri ve gelir politikalarını belirleyen kurumlarla paylaşmak, uluslararası gelişmelerin ışığında ekonomi ile uyumlu, adil, etkin, hukukun üstünlüğüne ve toplumsal uzlaşmaya dayalı çağdaş bir vergi sisteminin oluşturulmasına katkı yapmak üzere, başlıca görevleri şunlardır:

a) Türk vergi sisteminin, vergi idaresinin ve vergi denetim işlevinin geliştirilmesi ile ilgili görüş ve önerilerde bulunmak ve gerektiğinde bu öneriler doğrultusunda mevzuatla ilgili çeşitli taslaklar hazırlamak, sistemde aksayan ve uygulamada sorun yaratan konularda toplumun çeşitli kesimlerinin beklentilerini de tespit etmek suretiyle, çözüm önerileri getirmek ve bunları ilgili birimlere aktarmak.

b) Vergi hukuku, vergi politikası ve vergi teorisine ilişkin çağdaş ve uluslararası gelişmelerle ve yargı kararlarını izleyerek bu maddede belirlenen amaçlara uygun bir vergi sistemi oluşturulması için önerilerde bulunmak, bu amaçla ulusal ve uluslararası panel ve benzeri toplantılar ve yarışmalar düzenlemek, üniversitelerle işbirliği içinde ortak projeler geliştirmek, ilgili kuruluşlar ile işbirliği yapmak suretiyle vergi araştırmaları ile ilgili organizasyonlar oluşturmak.

c) Bakan tarafından incelenmesi istenilen kanun teklifleri ile diğer düzenleyici işlemlere ilişkin çalışma, araştırma ve incelemelerde bulunarak görüş bildirmek.

ç) Talep edildiği takdirde Türkiye Büyük Millet Meclisinin ilgili komisyonlarında görüş bildirmek.

d) Yukarıdaki hususlarda belirlenen görüş ve önerileriyle ilgili olarak yapılan çalışmaları izlemek, sonuçlarını değerlendirmek, kamuoyunu bilgilendirmek ve gerektiğinde yaptığı çalışmaları yayımlamak.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Konseyin Organları ve Çalışma Usulü

Konseyin organları ve görevleri

MADDE 7 – (1) Konseyin organları ve görevleri şunlardır:

a) Genel Kurul: Genel Kurul, Vergi Konseyi üyelerinden oluşur. Genel Kurul, 6 ncı maddede belirtilen görevleri doğrultusunda;

1) Yıllık çalışma programını görüşür ve Bakanın onayına sunulmak üzere kabul eder.

2) Toplantı gündeminde belirlenen konularda veya hazırlanan raporlarla ilgili görüş bildirir.

3) Gündeme alınması gereken konularda önerilerde bulunur.

b) Konsey Başkanı: Başkan, Konseyi yönetir ve temsil eder.  Başkan, Konseyin etkin ve verimli çalışmasını sağlar ve toplantılara başkanlık eder. Başkanın yokluğunda Konseye Genel Sekreter başkanlık eder. Başkanın görevleri şunlardır:

1) Konseyi temsil sıfatıyla, gerektiğinde konsey faaliyetleri ile ilgili olarak kamuoyunu bilgilendirmek ve gerekli açıklamaları yapmak.

2) Konsey çalışmalarının gündeme uygun olarak verimli ve düzenli bir şekilde yürütülmesini sağlamak.

3) Genel Kurul toplantılarına başkanlık etmek.

4) Konseyin toplanma gündemi, tarihi ve yerini gerektiğinde üyelerin de görüşünü alarak tespit etmek ve üyeleri toplantıya davet etmek.

5) İhtiyaç halinde çeşitli konularda çalışma grupları ve komisyonları oluşturmak ve bunların çalışmalarını sağlamak.

6) Konsey Genel Kurulu gündeminde bulunan konuların hangi komisyonlarda görüşüleceğini tespit etmek.

7) İcra Kuruluna başkanlık etmek.

8) İcra Kurulunun ve komisyonların faaliyetlerini izlemek.

9) Genel Kurul tarafından kabul edilen yıllık çalışma programını Bakanın onayına sunmak.

10) 11 inci maddenin birinci fıkrası kapsamında yapılacak ödemeler için görevlendirme yapmak.

c) İcra Kurulu: İcra Kurulu, Konseyin yürütme organıdır. Bakan tarafından, bir yıl süre için Konsey amaçlarını gerçekleştirmek, çalışmalarını yönetmek, koordine etmek, Bakanlık ve diğer kuruluşlarla ilişkileri yürütmek, çalışma programları hazırlamak üzere, ihtiyaca göre en fazla 11 kişilik bir İcra Kurulu oluşturulur. Konsey Başkanı, İcra Kurulunun da başkanıdır. Başkanın yokluğunda İcra Kuruluna Genel Sekreter başkanlık eder. Başkan, İcra Kurulu üyeleri arasında görev bölümü yapar. Genel Sekreter de Kurulun üyesidir. İcra Kurulunun görevleri şunlardır:

1) Konseyin yıllık çalışma programını hazırlamak ve Bakan onayından sonra uygulamaya koymak.

2) Komisyon raporlarını incelemek, görüşmek ve gerektiğinde Genel Kurula sunmak.

3) Konsey çalışmaları ve görev konusuyla ilgili olarak Bakanlık ve diğer kuruluşlarla ilişkileri yürütmek ve bilgi akışını sağlamak.

4) İcra Kurulunun görüş ve önerilerini Başkan vasıtasıyla Genel Kurula sunmak.

5) Yapılan çalışmaları yıl sonunda raporlayarak kamuoyuna sunmak.

ç) Genel Sekreterlik: Konseyin çalışmalarının sürekli ve düzenli olarak yürütülebilmesi amacıyla, Konsey bünyesinde Genel Sekreterlik oluşturulur. Genel Sekreter vergi hukuku uygulamaları alanında bilgi, birikim ve tecrübe sahibi kişiler arasından Başkanın önerisi ile Bakan tarafından görevlendirilir. Görevlerin yürütülmesinde Genel Sekretere yardımcı olmak üzere yeterli sayıda genel sekreter yardımcısı Bakan onayıyla görevlendirilebilir. Genel sekreter yardımcıları, Başkan ve Genel Sekreter tarafından verilen görevleri yerine getirirler. Genel Sekreterin görevleri şunlardır:

1) Konseyin çalışmalarına esas olacak ön hazırlıkları yapmak.

2) Konseyin raportörlük, dosyalama, evrak giriş-çıkış işlemlerini ve arşiv faaliyetlerini yürütmek.

3) Genel Kurul ve İcra Kurulu toplantılarının organizasyonlarını yapmak, Konseyin toplanma tarihi ile yer ve gündemini Konsey Başkanının onayıyla üyelere bildirmek, çalışma grupları ile komisyon üyelerine gerekli çağrıda bulunmak ve bunların çalışmalarıyla ilgili gündemlerini takip etmek.

4) Başkan adına Konsey çalışmalarına ait tutanak, rapor ve diğer dokümantasyonun düzenlenmesi, üyeler ile ve ilgili kurum ve kuruluşlara gönderilmesini veya dağıtımını, dosyalanmasını ve arşivlenmesini sağlamak.

5) İlgili kurum ve kuruluşlarla iletişimi sağlamak.

6) Konseyin görevleri arasında sayılan organizasyonları, Başkanın onayı ve bilgisi dahilinde yapmak.

7) İcra Kurulu ile çalışma grupları ve komisyonların çalışmalarıyla ilgili diğer işleri yapmak.

8) Başkanın yetkisini devrettiği görevleri veya uygun göreceği diğer görevleri yapmak.

d) Çalışma grupları ve komisyonlar: Konsey, kendi üyeleri arasından veya dışarıdan belirleyeceği kişilerden oluşmak üzere çalışma grupları ve komisyonlar kurabilir. Bunlar, Konsey tarafından kendilerine verilecek olan görev kapsamında, görüş ve önerileri ile gerektiğinde bu öneriler doğrultusunda mevzuat taslakları hazırlar, çalışmaları yürütür ve sonuçlandırarak raporlarını İcra Kuruluna sunar. Çalışma grupları veya komisyonlara, Başkanın belirleyeceği çalışma grubu veya komisyon üyesi başkanlık eder. Bu kişilerin görev süreleri, çalışma grupları ve komisyonlarının çalışma süresi ile sınırlıdır. Bunlar, belirlenen sürede görevlerini tamamlayarak hazırlayacakları raporları değerlendirilmek üzere Başkana sunarlar. Çalışma grupları ve komisyon üyeleri, konularının Konseyde görüşüldüğü toplantılara çağrılabilirler. Çalışma grupları ve komisyonların çalışmalarında, oylama yerine uzlaşma esası geçerli olmakla birlikte, bunların başkanları gerektiğinde oylama yapabilir. Oylama sırasında çalışma grupları ve komisyonda bulunanların salt çoğunluğuyla karar alınır.

Genel Kurulun çalışma usulü

MADDE 8 – (1) Genel Kurulun toplantı ve çalışma usulü aşağıdaki gibidir:

a) Genel Kurul yılda en az dört defa olağan toplantısını yapar. Genel Kurul, ayrıca Başkanın çağrısı üzerine her zaman olağanüstü toplanabilir. Olağanüstü toplantıların yeri ve tarihleri ile gündeme ilişkin bilgi dosyaları üyelere toplantı gününden en az beş gün önce Genel Sekreterlik tarafından bildirilir.

b) Toplantı yeri ve gerekli ihtiyaçlar Bakanlıkça sağlanır. Toplantıların gündemi, İcra Kurulu ile çalışma grubu ve komisyon başkanlarından gelen bilgi ve görüşler değerlendirilerek, Başkan tarafından belirlenir.

c) Toplantı nisabı, üye tam sayısının salt çoğunluğudur. Üyeler, haklı bir mazeretleri olmadıkça bütün toplantılara katılmakla yükümlüdürler. Ayrıca, toplantılara gündeme göre Bakanlık birimlerinden belirlenecek yetkililer de katılabilir. Genel Kurul toplantılarına Başkan veya Genel Sekreter tarafından kamu veya özel sektörden kişiler de davet edilebilir.

ç) Konsey Genel Kurulunun kararlarında, ortak akıl ve uzlaşma esastır. Konsey, toplantıya katılan üyelerin salt çoğunluğuyla karar alır. Oyların eşitliği halinde Başkanın bulunduğu taraf çoğunluğu sağlamış sayılır. Konsey çalışmaları ve tartışmalarında ileri sürülen görüşler, toplantı tutanağıyla tespit olunur. Çoğunluk görüşüne katılmayan üyeler, kendi görüşlerini tutanağa yazdırabilirler veya talepleri halinde, toplantıyı izleyen iki gün içerisinde yazılı olarak görüşlerini Başkana gönderebilirler. Toplantı tutanaklarının birer örneği, ayrıca tüm üyelere Genel Sekreter tarafından gönderilir. Toplantı tutanakları ve raporları, Başkanın onayı ile Genel Sekreter tarafından Bakanlığa gönderilir ve gerekli görülenler Konseyin resmi web sayfasında yayımlanır. Konsey raporları, gerektiğinde üyelerin temsil ettikleri kurum ve kuruluşlara da Başkanın onayıyla Genel Sekreterlik tarafından gönderilebilir.

İcra Kurulunun çalışma usulü

MADDE 9 – (1) İcra Kurulu toplantı ve çalışma usulü aşağıdaki gibidir:

a) İcra Kurulu toplantıları, ayda iki defa yapılır. Başkan gerekli gördüğü hallerde İcra Kurulunu ayrıca toplantıya çağırabilir. İcra Kurulunun gündemi, Genel Kurul gündemi esas alınarak belirlenir. Kurul üyelerinden gündeme eklenmesi istenen maddeler de, Başkan tarafından öncelikleri değerlendirilerek dahil edilebilir.

b) İcra Kurulu toplantı nisabı, üye tam sayısının salt çoğunluğudur. İcra Kurulu, toplantıya katılan üyelerin salt çoğunluğuyla karar alır. Oyların eşitliği halinde Başkanın bulunduğu taraf çoğunluğu sağlamış sayılır. Kurul üyeleri bütün toplantılara katılmakla yükümlüdürler. Mazeretsiz olarak üst üste üç toplantıya katılmayan üyeler, Başkan tarafından görev sürelerinin bitimi beklenmeden değiştirilebilir.

Çalışma grubu ve komisyonların çalışma usulü

MADDE 10 – (1) Çalışma grubu ve komisyonların çalışmasıyla ilgili usuller, İcra Kurulu ile çalışma grubu ve komisyon başkanları tarafından belirlenir. Bunların çalışmalarıyla ilgili toplantıların sonuçları bir tutanakla tespit edilir, bu tutanaklar ve düzenlenen raporlar İcra Kuruluna sunulur.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Huzur hakkı ve giderler

MADDE 11 – (1) Konsey Başkanı ve üyelerine bu görevleri sebebiyle, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 238 inci maddesi hükmü uyarınca; uhdesinde kamu görevi bulunanlara (2000), bulunmayanlara (3000) gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarda ve ayda dört toplantıyı geçmemek üzere, her toplantı için damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tâbi tutulmaksızın Bakanlık bütçesinden huzur hakkı ödenir. Konsey üyelerinden temsilcisi bulundukları kurum ve kuruluşlarca yol ve konaklama giderleri karşılanmayanların bu giderleri, Harcırah Kanunu hükümlerine göre Bakanlık bütçesinden karşılanır.

(2) Konseyin çalışmalarıyla ilgili personel, araç gereç ve donanım ile her türlü cari giderleri Bakanlık bütçesinden karşılanır.

(3) Ayrıca, Konsey çalışmaları çerçevesinde yapılacak ulusal ve uluslararası alandaki etkinliklere, İcra Kurulu kararıyla Konseyde temsilcisi bulunan kurum veya kuruluşlardan yardım ve destek alınabilir.

Konsey üyeliğinin sona ermesi

MADDE 12 – (1) Vergi Konseyi üyeliği aşağıdaki durumlarda sona erer:

a) Doğal üyeliklerde, bağlı bulunulan makam ve görevlerden ayrılma.

b) Temsilci üyeliklerde, üyenin temsil ettiği kurumdan ayrılması veya temsil edilen kurumun üyesini değiştirmesi veya görev süresinin dolması veya temsil edilen kurumun Konseye üye görevlendirme hakkının sona ermesi.

c) Temsilci veya seçilmiş üyeliklerde;

1) Konsey toplantılarına yazılı olarak bildirilecek haklı mazeretler dışında bir yıl içerisinde beş kez veya peş peşe üç defa katılmama halinde kendiliğinden,

2) 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu, 6/12/2012 tarihli ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu, 11/10/2006 tarihli ve 5549 sayılı Suç Gelirlerinin Aklanmasının Önlenmesi Hakkında Kanun ve 21/3/2007 tarihli ve 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu hükümlerince ve diğer mali kanunlardan herhangi birine aykırı davranış dolayısıyla hapis cezası ile cezalandırılmış olma veya 14/7/1965 tarihli ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 48 inci maddesine göre Devlet memuru olmaya engel suçlardan biri ile mahkum olma hallerinde kendiliğinden (Bu hallerde, dava açılmasından sonuçlanmasına kadar Konsey üyeliği, Konsey kararı ile askıya alınabilir),

3) İcra Kurulunca belirlenen ve Genel Kurulca onaylanan etik kurallara uyulmaması hâlinde Başkanın önerisi ve Bakanın onayıyla,

sona erer.

(2) Başkanın ve üyelerin seçimlerinde izlenen usullerle her zaman görevleri sona erdirilebilir. Başkanlığın, temsilci veya seçilmiş üyeliklerden birinin boşalması halinde aynı usulle seçim yapılır.

(3) Görev süresi sona eren Başkanın ve üyenin yeniden seçilmesi mümkündür.

(4) Çalışma dinamiğinin temini ve yeni fikirlerin Konseyde temsili amacıyla, her yıl üye sayısının en fazla 1/3’üne kadar üye değişimi yapılabilir.

Bilgi ve yardım isteme

MADDE 13 – (1) Başkan, Konsey çalışmaları ile ilgili olarak, gerektiğinde kamu kurum ve kuruluşlarından bilgi ve yardım alabilir. Kamu kurum ve kuruluşları bu çerçevede talep edilen bilgi ve yardımı sağlarlar.

Yetki

MADDE 14 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerinin yürütülmesinde oluşacak tereddütlerin giderilmesi bakımından uygulanacak usul ve esasları belirlemeye Bakan yetkilidir.

Yürürlükten kaldırma

MADDE 15 – (1) 22/3/2005 tarihli ve 25763 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Vergi Konseyi Yönetmeliği yürürlükten kaldırılmıştır.

Yürürlük

MADDE 16 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 17 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Hazine ve Maliye Bakanı yürütür.

 

Genel içinde yayınlandı | , , , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

TURİZM PAYININ BEYANI VE TAHSİLİNE İLİŞKİN USUL VE ESASLAR

Posted on 5 Kasım 2019 by cuneytbabadagli

1 sıra No.lu TURİZM PAYI BEYANNAMESİ GENEL TEBLİĞİ’nde 7183 sayılı Türkiye Turizm Tanıtım ve Geliştirme Ajansı Hakkında Kanun gereğince alınacak turizm payının beyanı ve tahsiline ilişkin usul ve esaslar hakkında açıklama ve düzenleme yapılmıştır.

1. Turizm payı;

a) Bileşik tesisler ile konaklama tesislerinden binde yedi buçuk,

b) Bakanlıktan belgeli yeme-içme ve eğlence tesislerinden binde yedi buçuk,

c) Deniz turizmi tesisleri ile Bakanlıktan belgeli deniz turizmi araçlarından binde yedi buçuk,

ç) Seyahat acentalarından (münferit uçak bileti satışları hariç) on binde yedi buçuk,

d) Havayolu işletmelerinden (ticari yolcu taşımacılığı faaliyetlerinden) on binde yedi buçuk,

e) Devlet Hava Meydanları İşletmesi Genel Müdürlüğü tarafından işletilenler hariç olmak üzere havalimanı ve terminal işletmelerinden binde iki, oranında uygulanmaktadır. Kış, termal, sağlık, kırsal ve nitelikli spor turizmi gibi Bakanlık tarafından teşvik edilmesi uygun görülen turizm türlerinde faaliyet gösteren tesisler için bu oranlar yüzde elli indirimli olarak uygulanmaktadır.

2. Turizm payının matrahı; bu ticari işletmelerin yatırımcısı veya işletmecisi olan gerçek veya tüzel kişilerin bu işletmelerdeki faaliyetleri sonucunda elde ettikleri net satış ve kira gelirlerinin toplamıdır. Turizm Payının Beyanında aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir. ⎯ Otelin bulunduğu yapının giriş katında yer alan, sokağa cephesi bulunan, tesis içinden müşterileri için doğrudan ulaşım imkânı sunan fiziki bağlantısı bulunmayan ve otel dışına hizmet veren banka, ATM, kuaför, kuyumcu, lokanta gibi ticari  ünitelerin kiraya verilmesi veya bizzat işletmeci tarafından işletilmesi sonucunda elde edilen hasılat ve kira geliri turizm payına tabi gelirler kapsamında değildir. ⎯ Otelde üçüncü kişilere kiraya verilmek suretiyle işletilen SPA, kuaför, kuyumcu vb. tesis içinden müşterileri için doğrudan ulaşım imkânı sunan fiziki bağlantısı bulunan veya bütünlük içerisinde olan yan ünitelerinin kiraya verilmesi sonucunda elde edilen kira geliri, hesaplanacak turizm payına dâhil edilecektir. ⎯ Yatın bizzat donatanı tarafından sezon içerisinde belirli sürelerde üçüncü kişilere kullandırılmak suretiyle işletilmesinden elde edilen net satış tutarı Turizm Payı Beyannamesine dahil edilecektir. yatın bizzat donatanı tarafından işletilmeksizin doğrudan kiraya verilmesinden elde edilen gelirler turizm payının hesabında dikkate alınmayacaktır. Yatın kiralanarak üçüncü kişilere kullandırılmak suretiyle işletilmesinden elde edilen net satış tutarı turizm payı beyanına dahil edilecektir. ⎯ Seyahat acentalarından münferit uçak bileti satışları Turizm Payı beyanına dahil edilmeyecektir. ⎯ Hava meydanlarında işletici kuruluşlar tarafından yolculara verilen hizmetlere ilişkin olarak “Yolcu Servis Ücreti” adı altında talep edilen ve havayolu şirketlerince bilet bedellerine eklenmek suretiyle yolculardan tahsil edilip hava meydanı işleticilerine aktarılan tutarlar ile yük taşımacılığı faaliyetinden elde edilen net satış tutarı turizm payının hesabında dikkate alınmayacaktır. ⎯ Havalimanı ve terminal işletmeciliği faaliyetinden ve havalimanı kiralamasından elde edilen net satış tutarı ile kira gelirleri Turizm Payı Beyannamesi ile beyan edilmelidir.

3. Beyan dönemi Kurumlar vergisi mükellefleri için aylık, gelir vergisi mükellefleri ile diğerleri için üç aylık olarak belirlenmiştir.

4. Turizm payının beyan dönemini takip eden ayın son günü saat 23.59’a kadar elektronik ortamda gönderilmesi ve aynı süre içerisinde ödenmesi gerekmektedir.

5. Turizm Payı Beyannamesini vermekle yükümlü olanlar, beyan dönemi içerisinde net satışı ve kira geliri bulunmasa dahi Turizm Payı Beyannamesini vermekle yükümlüdürler.

6. Turizm Payı Beyannamesinin verileceği yetkili vergi dairesi; gelir veya kurumlar vergisi mükellefiyeti bulunanlar için gelir veya kurumlar vergisi yönünden bağlı olduğu, gelir veya kurumlar vergisinden mükellefiyeti bulunmayan gerçek kişiler için yerleşim yeri adresinin bulunduğu, gerçek kişiler dışında kalanlar için ise kanuni merkezi/işyerinin bulunduğu yer vergi dairesidir.

7. Meslek mensuplarının müşterilerine ait, meslek odalarının basit usulde vergilendirilen üyelerine ait, Turizm Payı Beyannamelerini elektronik ortamda göndermeleri zorunludur. Beyannamelerini elektronik ortamda bizzat gönderme şartlarını taşıyan mükellefler, Turizm Payı Beyannamelerini elektronik ortamda kendileri gönderebileceklerdir.

8. Geç ödeme halinde gecikme zammı uygulanacaktır.

Genel içinde yayınlandı | , , , , , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

İKİNCİ EL MOTORLU KARA TAŞITLARININ TİCARETİ HAKKINDA YÖNETMELİK

Posted on 22 Ekim 2019 by cuneytbabadagli

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik; ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden gerçek ve tüzel kişi tacirler ile esnaf ve sanatkârların ikinci el motorlu kara taşıtı alım satım faaliyetlerini ve bununla ilgili düzenlemeleri kapsar.
(2) Aşağıda belirtilen ikinci el motorlu kara taşıtı satışları bu Yönetmeliğin kapsamı dışındadır:
a) Kamu kurum ve kuruluşları tarafından yapılan satışlar ile kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarınca yapılan satışlar.
b) İkinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden kişilerin kendi aralarındaki satışlar.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 14/1/2015 tarihli ve 6585 sayılı Perakende Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanunun 16 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmeliğin uygulanmasında;
İkinci el motorlu kara taşıtı: 13/10/1983 tarihli ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 3 üncü maddesinde tanımlanan ve trafik siciline tescilli olan motosiklet, otomobil, arazi taşıtı, otobüs, kamyonet, kamyon ve lastik tekerlekli traktör niteliğindeki taşıtları,
İkinci el motorlu kara taşıtı ticareti: Doğrudan veya aracılık yapılmak suretiyle gerçekleştirilen ikinci el motorlu kara taşıtının satışı ve pazarlanmasıyla ilgili faaliyetler bütününü,

Yetki Belgesi

MADDE 5 – (1) İkinci el motorlu kara taşıtı ticareti, işletmesi adına yetki belgesi alan tacirler ile esnaf ve sanatkârlar tarafından yapılır.
(2) Yetki belgesi, ikinci el motorlu kara taşıtı ticareti yapılan işletmenin bulunduğu yerdeki ticaret il müdürlüğü tarafından verilir, yenilenir ve iptal edilir.
(3) Yetki belgesi, her bir işletme için ayrı ayrı düzenlenir ve devredilemez.
(4) Yetki belgesinin geçerlilik süresi beş yıldır.
(5) Yetki belgesi, işletmede kolayca görülüp okunabilecek bir yere asılır.
(6) Bakanlık, yetki belgesinin içeriği ile yetki belgesinin düzenlenmesine ilişkin diğer usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.

Yetki Belgesi verilmesinde aranan şartlar

MADDE 6 – (1) İşletmeye yetki belgesi verilebilmesi için;
a) 18 inci maddenin birinci fıkrasında belirtilen şartların taşınması (Madde 7 – İşyeri Yetki Denetimi),
b) Esnaf ve sanatkârlar odasına, ticaret ve sanayi odasına veya ticaret ve sanayi odalarının ayrı kurulduğu yerlerde ticaret odasına kayıtlı olunması,
c) Gelir veya kurumlar vergisi mükellefi olunması,
ç) Gerçek kişi tacirler ile esnaf ve sanatkârların kendilerinin, ticaret şirketleri ile diğer tüzel kişi tacirlerin bu alandaki faaliyetlerini yürütmek için görevlendirdikleri ve yetkilendirdikleri temsile yetkili kişilerinin, şubelerde ise şube müdürünün;
1) On sekiz yaşını doldurmuş olması,
2) En az lise mezunu olması,
3) İflas etmemiş veya iflas etmiş olsa bile itibarını yeniden kazanmış olması,
4) Konkordato ilan etmemiş olması,
5) Kasten işlenen bir suçtan dolayı affa uğramış olsalar dahi devletin güvenliğine, Anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine, milli savunmaya ve devlet sırlarına karşı suçlar ile casusluk, zimmet, irtikâp, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, güveni kötüye kullanma, hileli iflas, ihaleye fesat karıştırma, edimin ifasına fesat karıştırma, suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama, terörizmin finansmanı, kaçakçılık, vergi kaçakçılığı veya haksız mal edinme suçlarından hüküm giymemiş ya da ticaret ve sanat icrasından hükmen yasaklanmamış olması,
gerekir.
d) Gerçek kişi tacirler ile esnaf ve sanatkârların kendilerinin, ticaret şirketleri ile diğer tüzel kişi tacirlerin temsile yetkili kişilerinden en az birinin, şubelerde ise şube müdürünün motorlu kara taşıtları alım satım sorumlusu (Seviye 5) ulusal yeterliliğine dayalı mesleki yeterlilik belgesine sahip olması,

Yetki Belgesinin verilmesi

MADDE 7 – (1) Yetki belgesi başvurusu, yetki belgesi verilmesinde aranan şartların taşındığını gösteren belgeler ile birlikte yazılı olarak yapılır. İşletmenin 18 inci maddenin birinci fıkrasında belirtilen şartları taşıyıp taşımadığı, başvuru tarihinden itibaren yedi gün içinde il müdürlüğü tarafından bir tutanakla yerinde tespit edilir. (İşyeri Yetki Denetimi)
(3) Yetki belgesi verilmesinde aranan şartları taşıdığı anlaşılan işletmelere, başvuru tarihinden itibaren on gün içinde yetki belgesi verilir.

Yetki Belgesinin yenilenmesi

MADDE 8 – (1) Yetki belgesi, geçerlilik süresinin sona ermesi veya içeriğindeki bilgilerden herhangi birinde değişiklik olması durumunda yenilenir.
(2) Yenileme başvurusu, yetki belgesi geçerlilik süresinin sona ermesinden en az otuz gün önce, yetki belgesinde yer alan bilgilerde değişiklik olması durumunda ise değişikliğin gerçekleştiği tarihten itibaren yedi gün içinde yapılır.
(4) Yetki belgesinin yenilenmesinde 7 nci maddede belirtilen usul ve esaslar uygulanır. (Yetki belgesinin yenilenmesi için başvuruda bulunulduğunda işletme tekrar yetki denetimine tabi tutulur.) Ticaret unvanının veya işletme adının değişmesi gibi nedenlerle yetki belgesinin yenilenmesi durumunda değişikliğin belgelendirilmesi yeterlidir.

Yetki Belgesinin iptali

MADDE 9 – (1) Yetki belgesi verilmesinde aranan şartlardan herhangi birinin kaybedilmesi halinde (Örneğin Mesleki Yeterlilik Belgesinin iptali durumunda) bu durum, şartların kaybedildiği tarihten itibaren on beş gün içinde işletme tarafından yazılı olarak il müdürlüğüne bildirilir. Bu bildirim veya şartların kaybedildiğinin il müdürlüğünce tespiti üzerine yetki belgesi aynı gün iptal edilir.

Mesleki Yeterlilik Belgesi

MADDE 10 – (1) İşletmede pazarlama ve satış personeli olarak çalıştırılan kişilerin motorlu kara taşıtları alım satım sorumlusu (Seviye 5) veya motorlu kara taşıtları alım satım danışmanı (Seviye 4) ulusal yeterliliklerine dayalı mesleki yeterlilik belgelerinden birine sahip olması gerekir.
(2) 6 ncı maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen kişiler ile işletmede pazarlama ve satış personeli olarak çalıştırılan kişilerin ortaöğretim ve yükseköğretim kurumlarının motorlu kara taşıtı ticareti ile ilgili alanlarından veya bunlara denkliği kabul edilen yurt dışındaki öğretim kurumlarından mezun olmaları durumunda mesleki yeterlilik belgesi şartı aranmaz.
(3) Bakanlık, yetki belgesine sahip işletmelerce çalıştırılması gereken mesleki yeterlilik belgesine sahip asgari personel sayısı ile ulusal yeterliliğin yapısını oluşturan ve personelin sahip olduğu mesleki yeterlilik belgesinde yer alması gereken seçmeli birimleri belirlemeye yetkilidir.
(4) Mesleki yeterlilik belgesine ilişkin diğer hususlarda 5544 sayılı Kanun ve ikincil mevzuatındaki hükümler uygulanır.
*** Mesleki Yeterlilik Belgesi, TÜRKAK tarafından TS EN ISO/IEC 17024 personel belgelendirme standardına göre akredite olan ve Mesleki Yeterlilik Kurumu (MYK) tarafından yetkilendirilen “Yetkilendirilmiş Belgelendirme Kuruluşları”nca yapılan ölçme ve değerlendirme faaliyetleri sonucunda başarılı olan kişilere verilen belgedir.

MASFED MYM Yetkilendirilmiş Belgelendirme Kuruluşudur.

Sınav başvurusu ve detaylar için tıklayınız.

İkinci El Motorlu Kara Taşıtı Ticareti Bilgi Sistemi

MADDE 11 – (1) Yetki belgesi, mesleki yeterlilik belgesi ve bu Yönetmelik kapsamında verilen TSE Hizmet Yeterlilik Belgesi ile ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretine ilişkin Bakanlıkça gerekli görülen bilgilerin takip ve kontrolü amacıyla Bakanlık tarafından İkinci El Motorlu Kara Taşıtı Ticareti Bilgi Sistemi oluşturulur.
(2) Yetki belgesi verilen ve iptal edilen işletmeler il müdürlüklerince, mesleki yeterlilik belgesi onaylanan ve iptal edilen kişiler Mesleki Yeterlilik Kurumunca aynı gün; Bakanlıkça gerekli görülen diğer bilgiler ise Bakanlığın belirlediği süre içinde ilgili kurum ve kuruluşlarca İkinci El Motorlu Kara Taşıtı Ticareti Bilgi Sistemine işlenir.
(3) Yetki belgesine sahip işletmelerin güncel listesi Bakanlığın internet sayfasında ilan edilir.
(4) İkinci El Motorlu Kara Taşıtı Ticareti Bilgi Sistemi ilgili kurum ve kuruluşların erişimine açılır ve ihtiyaç duyulan diğer bilgi sistemlerine (örneğin Noterler Bilgi Sistemi) entegre edilir.

Aracılık ve Taşıt Teslim Belgesi

MADDE 12 – (1) Satışa sunulmak üzere ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden işletmeye teslim edilen ikinci el motorlu kara taşıtı için (Konsinye Satışlar) taşıt teslim belgesi düzenlenir.
(2) Taşıt teslim belgesi, ikinci el motorlu kara taşıtının adına tescilli olduğu kişi ile işletme arasında birer nüshası taraflarda kalacak şekilde en az iki nüsha düzenlenir.
(3) Taşıt teslim belgesinde asgari olarak aşağıdaki bilgilere yer verilir:
a) Tarafların adı ve soyadı veya ticaret unvanı ve işletme adı ile kimlik ve iletişim bilgileri.
b) Taşıtın ruhsat ve kilometre bilgileri ile boyalı ve değişen parça bilgileri.
c) Taşıtın adına tescilli olduğu kişi tarafından beyan edilen taşıta ilişkin arıza ve hasar bilgileri ile güvenlik, iç donanım, dış donanım ve multimedya özellikleri gibi diğer bilgiler.
ç) Aracılık hizmeti karşılığında işletmeye ödenecek ücretin (komisyonun) tutarı.
d) Taşıtın işletmede kalacağı süre.
e) Tarafların tebligat adresleri ve imzaları.
(4) İkinci el motorlu kara taşıtında üçüncü fıkranın (d) bendinde belirtilen süre içinde oluşan arıza ve hasardan işletme sorumludur.
*** Bu yönetmelik ile birlikte İkinci El Motorlu Kara Taşıtı Ticareti Yetki belgesi olmayan işletmeler ikinci el motorlu kara taşıtı satışı yapabilmek için bu belgeye sahip işletmelerden aracılık hizmeti almak zorundalar.

Tanıtım Kartı ve Elektronik Ortamda Satış

MADDE 13 – (1) Satışa sunulan ikinci el motorlu kara taşıtının üzerinde kolaylıkla görülebilir ve okunabilir şekilde taşıta ilişkin tanıtıcı bilgilerin güncel olarak yer aldığı bir tanıtım kartı bulundurulur.
(2) Tanıtım kartında ikinci el motorlu kara taşıtına ilişkin asgari olarak aşağıdaki bilgilere yer verilir:
a) Marka ve modeli ile model yılı.
b) Rakam veya harflerinin bir kısmı karartılmak suretiyle motor ve şasi numarası.
c) Plaka numarası.
ç) Yakıt türü.
d) Kilometresi.
e) Satış fiyatı.
f) Boyalı ve değişen parçaları.
g) Niteliği belirtilmek suretiyle hasar kaydı.
ğ) Üzerinde rehin veya haciz gibi şerhlerin bulunup bulunmadığı.
h) Değişen parça, hasar kaydı, rehin ve haciz gibi bilgilerin ilgili sistemlerden temin edildiği tarih ve saat.
(3) İkinci el motorlu kara taşıtının elektronik ortamda (satış sitelerinde) tanıtılması durumunda ikinci fıkrada belirtilen bilgilere ve yetki belgesi numarasına elektronik ortamda da yer verilir.

Ekspertiz Raporu

MADDE 14 – (1) Yetki belgesine sahip işletme tarafından ikinci el otomobil veya arazi taşıtı satışından hemen önce ekspertiz raporu alınır ve raporun bir nüshası satış esnasında alıcıya teslim edilir. Ekspertiz raporunun ücreti, satış işleminin alıcıdan kaynaklanan bir nedenle gerçekleşmemesi durumunda alıcı, diğer hallerde yetki belgesine sahip işletme tarafından ödenir.
(2) Ekspertiz raporunda asgari olarak Türk Standardları Enstitüsü tarafından belirlenen standartta (TS 13805) yer alan hususlara yer verilir.
(3) Sekiz yaş veya yüz altmış bin kilometrenin üzerindeki ikinci el otomobil ve arazi taşıtları için ekspertiz raporu alınması zorunlu değildir.
(4) Ekspertiz raporu, Türk Standardları Enstitüsü tarafından belirlenen standarda (TS 13805) göre verilen TSE hizmet yeterlilik belgesi bulunan işletmeler tarafından düzenlenir ve beş yıl süre ile saklanır.
(5) Ekspertiz raporunu düzenleyen kişiler ekspertiz raporundaki bilgilerin taşıtın gerçek durumunu yansıtmamasından sorumludur.
(6) Bakanlık, TSE hizmet yeterlilik belgesine sahip işletme sayısını ve taşıt türleri itibarıyla ekspertiz hizmetinin yaygınlaşmasını dikkate alarak ekspertiz raporu alma zorunluluğu bulunan diğer ikinci el motorlu kara taşıtı türlerini, ekspertiz raporunda yer verilecek diğer bilgileri, TSE hizmet yeterlilik belgesi verilecek işletmelerde ve bu işletmelerde çalıştırılan kişilerde aranan nitelikleri, ekspertiz raporu düzenleyenlerin sorumluluklarını, hizmet yeterlilik belgesi ile ekspertiz raporu ücretinin üst sınırını ilgili kamu kurum ve kuruluşları ile üst meslek kuruluşlarının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir.

Garanti ve Ayıplı Mal

MADDE 15 – (1) İkinci el otomobil ve arazi taşıtının (motosiklet, otobüs, kamyonet, kamyon ve lastik tekerlekli traktör bu kapsama girmez) motor, şanzıman, tork konvertörü, diferansiyel ve elektrik sistemi, satış tarihinden itibaren üç ay veya beş bin kilometre, ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden işletmenin garantisi altındadır. İşletme, garanti kapsamına giren hususları sigorta (Madde 18-2) yaptırmak suretiyle karşılayabilir.
(2) Birinci fıkrada sayılan parçalarda garanti süresi veya kilometresi içinde meydana gelen arızalar azami otuz iş günü içinde giderilir. Motosikletler için bu süre azami yirmi iş günüdür.(Bu cümlenin yönetmelikten çıkartılması unutulmuş!) Arızanın giderilmesine ilişkin masraflar işletmeye aittir. Bu sürelerin tespitinde taşıt sahibinin işletmeye yazılı başvuru tarihi veya ilgili il müdürlüğüne yazılı başvurusu üzerine il müdürlüğünce işletmeye yapılan bildirim tarihi dikkate alınır. İl müdürlüğüne yapılan başvuruda satış sözleşmesinin bir örneğine yer verilir.
(3) Garanti süresi veya kilometresi içinde arızalanan ikinci el otomobil ve arazi taşıtının işletmeye teslim edilmesi halinde işletme tarafından arızalı ikinci el otomobil ve arazi taşıtının teslim alındığına dair bir belge düzenlenir. Bu belgede asgari olarak aşağıdaki bilgilere yer verilir:
a) İkinci el otomobil ve arazi taşıtını teslim edenin adı, soyadı ve imzası.
b) İkinci el otomobil ve arazi taşıtını teslim alanın adı, soyadı ve imzası.
c) İkinci el otomobil ve arazi taşıtına ilişkin şikâyet ve talepler.
ç) İkinci el otomobil ve arazi taşıtının markası ve modeli.
d) Arızanın on iş günü içinde giderilememesi halinde, tamirde geçen on iş gününü takip eden üç gün içinde, teslim edilen ikinci el otomobil ve arazi taşıtına benzer özelliklere sahip ücretsiz ikame taşıt tahsis edileceğine dair taahhüt.
e) İkinci el otomobil ve arazi taşıtının arıza bildirim ve işletmeye teslim tarihi.
(4) Birinci fıkrada sayılan parçalarda garanti süresi veya kilometresi içinde arıza meydana gelmesi durumunda tamirde geçen süre garanti süresine eklenir.
(6) 7/11/2013 tarihli ve 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 56 ncı maddesi kapsamında üretici ve ithalatçı garantisi devam eden ikinci el otomobil ve arazi taşıtları hakkında bu madde uygulanmaz.
(7) Bakanlık, garanti kapsamına giren diğer ikinci el motorlu kara taşıtı türleri ile garantiye ilişkin diğer usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.
(8) Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun ayıplı mal ve hizmetlere ilişkin hükümleri ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretine konu taşıtlar hakkında da uygulanır.

Garanti kapsamına girmeyen hususlar

MADDE 16 – (1) İkinci el otomobil ve arazi taşıtının satışında aşağıdaki parça, durum, işlem ve arızalar garanti kapsamı dışındadır:
a) Sekiz yaş veya yüz altmış bin kilometrenin üzerindeki otomobil ve arazi taşıtları.
b) Satış sırasında alıcı tarafından bilindiği işletme tarafından belgelendirilen arıza ve hasarlar.
c) Ekspertiz raporunda belirtilen arıza ve hasarlar.
ç) Aracın olağan kullanımı nedeniyle belirli malzemelerde meydana gelen aşınma ve yıpranmalar.
d) Garanti kapsamındaki bir parçada meydana gelen arızanın doğrudan sonucu olarak hasar görmedikçe veya zayi olmadıkça; sarf malzemeleri ve belirli parçalar.
ı) Hatalı kullanım, kaza, hırsızlık, hırsızlık girişimi, yangın, infilak, vandallık veya doğal afetler nedeniyle hasar gören veya zayi olan parçalar.
i) Taşıtın ihmal edilmesinin veya uygun olmayan bir şekilde kullanılmasının veya aracın gereği gibi çalışması için lüzumlu olan sıvıların donmasının sebep olduğu arızalar.
j) Bakım işlemlerinin muayene ve bakım planına uygun olarak yapılmaması nedeniyle meydana gelen arızalar.
k) Satış sonrasında taşıta yapılan herhangi bir eklenti nedeniyle oluşan hasar ve arızalar.
(2) Kullanım hatasının tespitinde 13/6/2014 tarihli ve 29029 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Garanti Belgesi Yönetmeliğinin 11 inci maddesi uygulanır.

Ödeme Yöntemi

MADDE 17 – (1) İkinci el motorlu kara taşıtı alım satımında taşıtın satış bedeli, Bakanlıkça uygun görülen kuruluş tarafından taşıt mülkiyeti ile satış bedelinin eş zamanlı el değiştirmesini sağlayacak şekilde oluşturulan elektronik ortamda (Noter aracılığı ile para transferi) ödenebilir.
(2) Alıcı veya satıcının talebi halinde satış bedeli, satış bedelinin ödenmesine ilişkin (işlem bedeli) masraflar talepte bulunan tarafa ait olmak üzere, birinci fıkrada belirtilen elektronik ortamda ödenir.

Ticari işletmelerde aranan şartlar

MADDE 18 – (1) İkinci el motorlu kara taşıtı ticareti yapılan işletmelerde aşağıdaki şartlar aranır:
a) İmar mevzuatı çerçevesinde belirlenen ticaret alanlarında, çevreye ve trafiğe yük getirmeyen yerlerde ve içinde ikamet amaçlı kullanılan bağımsız bölüm bulunmayan yapılarda açılması.
b) Açık ve kapalı alan toplamının en az dört taşıtın kapladığı alan büyüklüğünde olması; bir taşıtın kapladığı alan büyüklüğü olarak otomobil için en az yirmi beş metrekare, motosiklet için en az beş metrekare ve diğer taşıtlar için en az elli metrekarenin esas alınması.
c) Teşhir alanının net yüksekliğinin en az üç metre olması.
ç) LPG’li, CNG’li veya LNG’li ikinci el motorlu kara taşıtlarının teşhirine yönelik açık alana sahip olması.
d) Taşıtların giriş ve çıkış yapmalarına uygun olarak düzenlenmiş giriş ve çıkış kapılarının bulunması, çıkış kapısının tehlikeli durumlarda kolay tahliyeye imkân verecek nitelikte olması.
(2) İkinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden işletmenin mali sorumluluk sigortası yapılmış ve satışa sunduğu ikinci el motorlu kara taşıtları bu sigorta kapsamına alınmış olmalıdır.

Toplu iş yerlerinde aranan şartlar

MADDE 19 – (1) Bir yapı veya alan bütünlüğünde en az on işletmenin faaliyet göstereceği toplu işyerleri oluşturulabilir. Toplu işyerleri oluşturulurken, bu işyerlerinin çevreye ve trafiğe getireceği yükler ile ikamet amacıyla kullanılan yerlere uzaklığı ve ulaşım imkânları dikkate alınır.
(2) Toplu işyerleri aşağıdaki nitelikleri haiz olmalıdır:
a) Yönetim odası, kadın ve erkekler için ayrı ayrı ibadet yeri, çalışanlar ve ziyaretçiler için beslenme ve dinlenme alanı ile yeterli sayıda tuvalet bulunması.
b) Ortak kullanım alanlarının engelliler de dikkate alınarak tasarlanmış olması.
c) En az otuz işletmenin bulunduğu veya toplam çalışan sayısı en az elli olan toplu işyerlerinde sağlık odası ve en az bir sağlık personeli bulunması.
ç) Brüt inşaat alanının en az dörtte biri oranında otoparka sahip olması.
(3) Toplu işyerlerinde, taşıt alım ve satımı ile devir işlemlerinin hızlı ve etkin bir şekilde yapılabilmesi amacıyla noterlik ve banka şubesi gibi birimlere yer verilebilir.
(4) Toplu işyerlerindeki işletmeler 18 inci maddede öngörülen şartları haiz olmalıdır.

İkinci el motorlu kara taşıtı pazarı

MADDE 20 – (1) İkinci el motorlu kara taşıtı pazarları belediyeler tarafından kurulur ve işletilir. Belediyeler bu yerlerin kurulması ve işletilmesi yetkisini kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarına veya özel hukuk tüzel kişilerine devredebilir.

Noterlerin yükümlülükleri

MADDE 21 – (1) Noterler aşağıdaki iş ve işlemlerle yükümlüdür:
a) İkinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden işletme adına tescilli taşıtların satışı ile bu işletme aracılığıyla yapılan ikinci el motorlu kara taşıtı satışlarında, işletmenin yetki belgesine sahip olduğunun doğrulamasını İkinci El Motorlu Kara Taşıtı Ticareti Bilgi Sisteminden yapmak, devir işlemini gerçekleştirecek kişinin yetkili olduğunu gösteren belgeyi istemek ve yetki belgesi numarasına satış sözleşmesinde yer vermek.
b) Yetki belgesine sahip işletmeler ile ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal etmeyen gerçek veya tüzel kişiler tarafından doğrudan yapılan ve aracılık edilen ikinci el motorlu kara taşıtı satışlarına ilişkin Bakanlıkça gerekli görülen bilgileri satış tarihinde İkinci El Motorlu Kara Taşıtı Ticareti Bilgi Sistemine işlemek.
c) Satışa konu ikinci el otomobil ve arazi taşıtı için düzenlenmiş ekspertiz raporunun tarih ve sayısına, ekspertiz raporunda belirtilen kilometre bilgisine ve ekspertiz raporunu düzenleyen işletmeye ilişkin İkinci El Motorlu Kara Taşıtı Ticareti Bilgi Sisteminde yer alan TSE hizmet yeterlilik belgesi numarasına satış sözleşmesinde yer vermek.

İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatı

MADDE 22 – (1) İkinci el motorlu kara taşıtı ticareti yapılacak işletmenin yetki belgesine sahip olup olmadığı işyeri açma ve çalışma ruhsatı verilmeden önce yetkili idareler tarafından kontrol edilir ve yetki belgesi olmayan işletmelere ruhsat verilemez.
(3) Yetki Belgesi iptal edilen işletmeye ait işyeri açma ve çalışma ruhsatı derhal iptal edilir.

Denetim ve Ceza hükümleri

MADDE 23 – (5) Bu Yönetmeliğe aykırı hareket edenler hakkında Perakende Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanunun 18 inci maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendinde öngörülen (3.000,00 TL) idari para cezası Bakanlığın talebi üzerine belge vermeyen, eksik veren veya denetim elemanlarının görevlerini yapmalarını engelleyenler hakkında (h) bendinde öngörülen (2.000,00 TL) idari para cezası ise Bakanlıkça uygulanır.
*** Bu ceza bedelleri ilgili yönetmeliğin yayınlandığı tarih itibari ile uygulanan bedeller olup ilgili Bakanlığın mevcut ceza bedellerinde yapacağı değişikliklerden dolayı bu sayfanın güncelliğini yitirmesinden MASFED MYM sorumlu değildir.

Geçiş hükümleri

GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih (13.08.2018) itibarıyla ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden gerçek veya tüzel kişi tacirler ile esnaf ve sanatkârların bu faaliyetlerine devam edebilmeleri için 31.12.2019 tarihine kadar durumlarını, lise mezunu olma şartı hariç olmak üzere 6’ncı maddenin birinci fıkrasındaki şartlara uygun hale getirerek yetki belgesi alması gerekir.
(3) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla bir yapı veya alan bütünlüğünde faaliyet gösteren ve içinde ikinci el motorlu kara taşıtı ticaretiyle iştigal eden en az otuz işletme veya en az elli çalışanı bulunan işyerleri 31.12.2019 tarihine kadar durumlarını 19 uncu maddenin ikinci fıkrasının (c) bendine uygun hale getirir.
(4) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce kurulan ikinci el motorlu kara taşıtı pazarları, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl içinde 20 nci maddenin ikinci fıkrasına uygun hale getirilir.

Yürürlük

MADDE 24 – (1) Bu Yönetmeliğin;
a) 10 uncu maddesi (Mesleki Yeterlilik Belgesi), yayımı tarihinden itibaren üç ay sonra (13.05.2018),
b) 14 üncü maddesi (Ekspertiz) 01.04.2019 tarihinde,
c) Geçici 1 inci maddesi (Geçiş Hükmü), yayımı tarihinden itibaren altı ay sonra (13.08.2018),
ç) Diğer maddeleri ise yayımı tarihinde (13.02.2018),
yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 25 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Ticaret Bakanı yürütür.

Genel içinde yayınlandı | , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

E-SERBEST MESLEK MAKBUZU 01.06.2020 TARİHİNDE ZORUNLU OLUYOR

Posted on 20 Ekim 2019 by cuneytbabadagli

Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No: 509)

IV.4.5. c-Serbest Meslek Makbuzu Uygulamasına Geçiş Süresi
Serbest meslek erbaplarından;
a) 1/2/2020 tarihi itibarıyla faaliyetine devam etmekte olanların 1/6/2020 tarihine,
b) 1/2/2020 tarihinden (bu tarih dâhil) itibaren faaliyetine başlayacak olanların ise işe başladıkları ayı izleyen 3 üncü ayın sonuna,
kadar e-Serbest Meslek Makbuzu uygulamasına dahil olmaları ve bu tarihlerden itibaren bu Tebliğin “V.7.” ve “VIII.” numaralı bölümlerinde belirtilen istisnai durumlar haricinde, e- Serbest Meslek Makbuzu düzenlemeleri zorunludur.
IV.4.6. Ceza Uygulaması
Zorunluluk getirildiği halde e- Serbest Meslek Makbuzu uygulamasına süresi içinde geçmeyen mükellefler ile e-Serbest Meslek Makbuzu şeklinde düzenlenmesi gereken Serbest Meslek Makbuzunu, bu Tebliğin “V.7.” ve “VIII.” numaralı bölümlerinde belirtilen istisnai durumlar haricinde e-Serbest Meslek Makbuzu olarak düzenlemeyen ve almayan (matbu kağıt Serbest Meslek Makbuzu olarak düzenleyenler ve alanlar dahil) mükellefler (232 ııci maddenin birinci fıkrasının 1 ila 5 numaralı bentlerinde sayılanlar) hakkında Kanununda öngörülen cezai hükümler uygulanır.

Genel içinde yayınlandı | , , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

5000 TL ÜSTÜ FATURALAR E-ARŞİV OLARAK DÜZENLENECEK

Posted on 20 Ekim 2019 by cuneytbabadagli

19.10.2019 tarihinde yayınlanan resmi gazeteye göre;

 

-Kağıt ortamdaki tüm mükellefler 01.01.2020 tarihinden itibaren vergiler dahil;
Vergi mükellefi olan müşterileri için 5.000 TL
Vergi mükellefi olmayan müşterileri için 30.000 TL’yi aşan satışlarına kağıt fatura düzenleyemeyecekler.

Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No: 509)
IV.2.4.3. e-Arşiv Fatura Olarak Düzenlenme Zorunluluğu Getirilen Diğer Faturalar
e-Arşiv Fatura uygulamasına dahil olmayan mükelleflerce. 1/1/2020 tarihinden itibaren düzenlenecek faturaların, vergiler dahil toplam tutarının 30 Bin TL’yi (vergi mükelleflerine düzenlenenler açısından vergiler dahil toplam tutarı 5.000 TL’yi) aşması halinde, söz konusu faturaların, bu Tebliğin “V.7.” ve “VIII.” numaralı bölümlerinde belirtilen istisnai durumlar haricinde, “e-Arşiv Fatura” olarak Başkanlıkça sunulan e-Belge düzenleme portali üzerinden düzenlenmesi zorunludur. Söz konusu faturaların bu Tebliğin “V.7.” ve “VIII.” numaralı bölümlerinde belirtilen istisnai durumlar haricinde e-Arşiv Fatura yerine matbu (kağıt) fatura olarak düzenlenmesi veya alınması halinde, faturayı düzenleyen ile nihai tüketici dışındaki vergi mükellefiyeti bulunan alıcı hakkında düzenlenen veya alınan her bir kağıt fatura için ayrı ayrı olmak üzere Kanunun 353 üncü maddesinde öngörülen cezai hüküm uygulanır.
Satıcı ve alıcının her ikisinin de c-Fatura uygulamasına kayıtlı kullanıcılar olması halinde, bunlar arasında düzenlenen faturaların tamamının e-Fatura olması gerekmektedir.
Aynı günde aynı kişilere düzenlenen faturalar topluca birlikte değerlendirilecek olup, faturaların vergi dâhil tutar toplamının belirtilen tutarı aşması halinde, söz konusu faturaların e-Arşiv Fatura olarak düzenlenmesi ve alınması zorunluluğu bulunmaktadır.
Bu kapsamda düzenlenmesi gereken e-Arşiv Faturalara ilişkin usul ve esaslar Başkanlıkça ebelge.gib.gov.tr adresinde yayımlanacak kılavuzlarda açıklanır.

Genel içinde yayınlandı | , , , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın

Gecikme Zammı Oranı Her Ay İçin Ayrı Ayrı Uygulanmak Üzere % 2 Olarak Belirlendi.

Posted on 2 Ekim 2019 by cuneytbabadagli

2 Ekim 2019 Tarihli Resmi Gazete ye göre;

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 51. maddesinin 1. fıkrasında yer alan gecikme zammı oranının, her ay için ayrı ayrı uygulanmak üzere % 2 olarak belirlenmesine, 6183 sayılı Kanunun mezkûr maddesi gereğince karar verilmiştir.

 

Genel içinde yayınlandı | Yorum bırakın

YILLIK İZİNE NE ZAMAN HAK KAZANILIR & YILLIK İZİN SÜRELERİ

Posted on 6 Ağustos 2019 by cuneytbabadagli

İşe başlangıç yapılan tarihten itibaren, deneme süresi de dâhil olmak üzere en az bir yıl çalışılması halinde yıllık ücretli izne hak kazanılır.

Ancak ardı ardına ya da farklı tarihlerde aynı işverene ait değişik işyerlerinde çalışılmış ise, yıllık izne hak kazanılması için gerekli olan 1 yıllık süreyi hesaplarken bu işyerlerinde geçen hizmet sürelerinin toplanması gereklidir.

Yıllık izin süresi, işyerindeki kıdeme göre hesaplanır.

Eğer işçinin işyerinde 1 yıldan 5 yıla kadar (5 yıl dahil) hizmeti varsa yıllık izin süresi 14 günden;

5 yıldan fazla 15 yıldan az hizmeti varsa 20 günden;

15 yıl ve daha fazla hizmeti varsa 26 günden az olamaz.

Bir yıldan 5 yıla kadar (5 yıl dahil) hizmeti olanlar, ancak 5 yıllık hizmet sürelerini doldurduktan sonra hak kazandıkları yıllık izinlerini 20 gün üzerinden kullanabilirler.

Genel, SGK içinde yayınlandı | , , , ile etiketlendi | Yorum bırakın